Ksi\u0105\u017cka wydana w dniu zamachu na redakcj\u0119 pisemka „Charlie Hebdo” musia\u0142a przyci\u0105gn\u0105\u0107 rzesze czytelnik\u00f3w. B\u0119d\u0105c \u015bwie\u017co po lekturze musz\u0119 jednak przyzna\u0107, \u017ce i bez tej darmowej reklamy zyska\u0142aby spore grono odbiorc\u00f3w. I bynajmniej nie mam tutaj na my\u015bli wydarze\u0144, kt\u00f3re mia\u0142y miejsce w Europie w ostatnich miesi\u0105cach, kiedy to masy uchod\u017ac\u00f3w i podszywaj\u0105cych si\u0119 pod nich ekonomicznych imigrant\u00f3w zala\u0142y Ba\u0142kany i W\u0142ochy, aby uszczkn\u0105\u0107 dla siebie cz\u0119\u015b\u0107 zazdro\u015bnie strze\u017conego przez europejskich autochton\u00f3w dobrobytu.<\/p>\n
Islamizacja przedstawiona na kartach powie\u015bci Michela Houllebecq’a nie ma bowiem nic wsp\u00f3lnego z proroctwami naszej rodzimej prawicy, kt\u00f3ra roztacza wizje muzu\u0142ma\u0144skich ekstremist\u00f3w obcinaj\u0105cych nam g\u0142owy, gwa\u0142c\u0105cych nasze kobiety i sikaj\u0105cych nam do piwa. Przeciwnie – proces przejmowania w\u0142adzy nad cywilizacj\u0105 Starego Kontynentu przez wyznawc\u00f3w Proroka jest tutaj przedstawiony w postaci dialektyki m\u0142odzie\u0144czej energii ze starcz\u0105 uleg\u0142o\u015bci\u0105. Mo\u017cna wr\u0119cz pokusi\u0107 si\u0119 o stwierdzenie, \u017ce islamizacja wyrze\u017abiona pi\u00f3rem francuskiego pisarza jest aksamitna niczym szaty odaliski. Przebiega w zaciszu gabinet\u00f3w partii politycznych, w ca\u0142kowitej zgodzie ze standardami demokracji. Oto bowiem w drugiej turze wybor\u00f3w staj\u0105 naprzeciw sobie Mohammed ben Abbes z Bractwa Muzu\u0142ma\u0144skiego i Marine le Pen z Frontu Narodowego. Przera\u017ceni wizj\u0105 zdobycia w\u0142adzy przez radykaln\u0105 prawic\u0119, wyzuci z elementarnego poczucia to\u017csamo\u015bci kulturowej przedstawiciele lewicy i libera\u0142\u00f3w id\u0105 na uk\u0142ad z islamistami, kosztem oddania im pozornie ma\u0142o istotnego resortu edukacji. W zasadzie ta kalkulacja okaza\u0142a si\u0119 s\u0142uszna, gdy\u017c powyborcza rzeczywisto\u015b\u0107 okaza\u0142a si\u0119 by\u0107 dalek\u0105 od apokaliptycznych wizji identytaryst\u00f3w. W r\u0119kach nowego przyw\u00f3dcy Francji marchewka jest wi\u0119ksza od kija, co w zupe\u0142no\u015bci odpowiada dekadenckiemu, uleg\u0142emu spo\u0142ecze\u0144stwu Francuz\u00f3w, kt\u00f3rych najwi\u0119ksz\u0105 aspiracj\u0105 jest sp\u0119dzi\u0107 \u017cycie na przelotnych romansach, by nast\u0119pnie sko\u0144czy\u0107 na bezpiecznej emeryturze w jakim\u015b przytulnym miasteczku w Pirenejach czy Alpach Delfinackich. Jak za dotkni\u0119ciem czarodziejskiej r\u00f3\u017cd\u017cki spada przest\u0119pczo\u015b\u0107, a energiczna polityka nowej g\u0142owy Republiki nadaje integracji europejskiej nowej dynamiki. Postulowane przeze\u0144 przesuni\u0119cie \u015brodka ci\u0119\u017cko\u015bci nowej Europy na po\u0142udnie sprawia, \u017ce zaczyna by\u0107 stawiany na r\u00f3wni z Oktawianem Augustem. Jednocze\u015bnie arabscy szejkowie wykupuj\u0105 najs\u0142awniejsze uczelnie Europy, by uczyni\u0107 z nich ku\u017anie muzu\u0142ma\u0144skich elit. Wyk\u0142adowcy dostaj\u0105 warunek: emerytura albo konwersja. Rektorem zostaje \u015bwie\u017co nawr\u00f3cony na islam profesor Rediger, specjalista od my\u015bli Rene Guenona, innego znanego konwertyty.<\/p>\n
I to w\u0142a\u015bnie w cieniu tych wielkich wydarze\u0144 rozgrywaj\u0105 si\u0119 decyduj\u0105ce momenty \u017cycia Francois, wyk\u0142adowcy literatury na Sorbonie, m\u0119\u017cczyzny w \u015brednim wieku, kt\u00f3ry uciele\u015bnia wszystkie cechy dekadenckiego spo\u0142ecze\u0144stwa Okcydentu. Dotychczasow\u0105 po\u0142ow\u0119 swego \u017cycia sp\u0119dzi\u0142 na pracy naukowej, przeplatanej romansami ze studentkami. Cz\u0142owiek samotny i oboj\u0119tny religijnie, wype\u0142niony poczuciem duchowej i uczuciowej pustki. Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce zaczyna stopniowo ulega\u0107 nowej rzeczywisto\u015bci, czego kulminacj\u0105 b\u0119dzie uroczyste wypowiedzenie Szahady we wn\u0119trzu meczetu. Trudno jednak doszuka\u0107 si\u0119 w duszy Francois rzeczywistego ognia wiary. Jest to bardziej oportunizm cz\u0142owieka, kt\u00f3rego skusi\u0142a perspektywa pi\u0119ciocyfrowej pensji i rych\u0142ego poligamicznego zwi\u0105zku z kilkoma m\u0142odziutkimi dziewcz\u0119tami. Nic dziwnego, wszak nie jest to ksi\u0105\u017cka o \u017carliwo\u015bci, ale o uleg\u0142o\u015bci. Postawie znacznie bardziej niebezpiecznej od ekstremizmu, gdy\u017c stoj\u0105c przed perspektyw\u0105 doczesnych korzy\u015bci, parafrazuj\u0105c klasyka, „zawsze si\u0119 troch\u0119 ulega”.<\/p>\n
Dlatego te\u017c nie mo\u017cna najnowszej powie\u015bci Houllebecq’a uzna\u0107 za ksi\u0105\u017ck\u0119 islamofobiczn\u0105. Jak zauwa\u017cy\u0142 pewien ameryka\u0144ski recenzent, jest to ksi\u0105\u017cka frankofobiczna. Nie jest bowiem niczym innym jak zapisem samob\u00f3jstwa Francji i Europy, kt\u00f3ra w obliczu m\u0142odej i witalnej si\u0142y po prostu jej uleg\u0142a, oddaj\u0105c walkowerem w\u0142asn\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107. Jest oskar\u017ceniem wobec cywilizacji, kt\u00f3ra utraci\u0142a wol\u0119 istnienia, sk\u0142adaj\u0105c j\u0105 na o\u0142tarzu dekadenckiego humanizmu, zbyt kurczowego przywi\u0105zania do wolno\u015bci jednostki, a szczeg\u00f3lnie praw kobiet, bo jak wiadomo, wojny cywilizacyjne nie tocz\u0105 si\u0119 na polach bitew, ale na izbach porodowych. Tym samym dzie\u0142o francuskiego pisarza nabra\u0142o silnie prawicowej wymowy. Z tego te\u017c powodu wcale nie b\u0119d\u0119 zaskoczony, je\u015bli w najbli\u017cszych dekadach m\u0142odzi to\u017csamo\u015bciowcy z ca\u0142ej Europy b\u0119d\u0105 maszerowa\u0107 po ulicach z „Uleg\u0142o\u015bci\u0105” w plecakach. Tylko czy w\u00f3wczas nie b\u0119dzie ju\u017c zbyt p\u00f3\u017ano?<\/p>\n
![\"uleg\u0142o\u015b\u0107\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/xportal.press\/wp-content\/uploads\/2015\/11\/uleg\u0142o\u015b\u0107.jpg\")
<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"