{"id":344,"date":"2011-11-08T21:52:20","date_gmt":"2011-11-08T20:52:20","guid":{"rendered":"http:\/\/www.xportal.hsms.pl\/?p=344"},"modified":"2011-11-08T21:52:20","modified_gmt":"2011-11-08T20:52:20","slug":"ignatius-kelly-wstep-biograficzny","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/xportal.press\/?p=344","title":{"rendered":"Ignatius Kelly: Wst\u0119p biograficzny"},"content":{"rendered":"

Od Redakcji:<\/strong> Tekst stanowi wst\u0119p do angielskiego wydania ksi\u0105zki Louisa Veuillot pt. „Liberalna iluzja” (L. Veuillot, \u201eLiberal illusion\u201d, translated by msgr. George Barry O\u2019Toole, Washington 1939, s. i-v). T\u0142umaczenie: redakcja Xportal.pl(T.P.)<\/em><\/p>\n

\u201ePaladyn, a nie tylko wojownik\u201d, miał powiedzieć o nim Paul Claudel. \u201eNie walczył tylko dla przyjemności prowadzenia batalii, ale aby bronić świętej sprawy, Miasta Świętego i Świątyni Boga\u201d. Niespełna sto lat temu, w 1838 roku, Louis Veuillot po raz pierwszy poświęcił się tej świętej sprawie. Jako starszy człowiek, wspominając to oddanie siebie, pisał: \u201eByłem w Rzymie. Na rogu ulicy spotkałem Boga. On skinął na mnie, a kiedy się zawahałem czy podążyć za nim, On ujął mnie za rękę i zostałem ocalony. Nie było niczego innego – żadnych kazań, cud\u00f3w, uczonych debat \u2013 tylko wspomnienie mojego niepiśmiennego ojca, mojej niewykształconej matki, mojego brata i małej siostry\u201d. Tak wyglądała konwersja Louis`a Veuillot`a, początek jego \u201eapostolatu pi\u00f3ra\u201d, dzięki kt\u00f3remu zasłużył na tytuł \u201eświeckiego Ojca Kościoła\u201d, kt\u00f3rym obdarzył go Leon XIII; \u201ewzoru dla tych, kt\u00f3rzy walczą dla świętej sprawy\u201d – jak powiedział o nim Pius X; \u201ewielkiego katolika\u201d – jak określił go Jules Le Maitre.<\/p>\n

W dniach rewolucji, jego babka (od strony matki), Marianne Adam, z toporem w dłoni broniła krzyża na kościele we wsi Boynes w prowincji Gatinais. \u201eNie robię nic innego\u201d, powiedział Veuillot pięćdziesiąt lat p\u00f3źniej. Urodził się we wspomnianej wsi \u2013 Boynes \u2013 13 października 1813 roku, jako syn biednych, niewykształconych ludzi. Skromna, podstawowa edukacja, słabe wykształcenie religijne, szkolny nauczyciel, kt\u00f3ry rozprowadzał sprośne nowele wśr\u00f3d młodych uczni\u00f3w, nic co miało miejsce w tych wczesnych latach jego życia nie wskazywało na to, że w przyszłości rozpocznie apostolat. Gdy osiągnął trzynaście lat, Opatrzność zainterweniowała. Trzynaście lat! Czas zarabiania na chleb! Ale jaką pracą? Jego ambitna matka chciała, żeby został prawnikiem. Mimo otrzymania pozbawionej głębszego sensu podstawowej edukacji, miał dwa pomocne kapitały, pewien urok osobisty i ponadprzeciętny styl pisania. Z tymi rekomendacjami i ze słowem wsparcia przyjaci\u00f3ł rodziny, Veuillot został przyjęty w paryskim biurze prawniczym Fortun\u00e9`a Delavigne`a, brata poety Casimir`a, kt\u00f3ry w tym czasie był u szczytu swojej sławy literackiej.<\/p>\n

Jego pierwsza praca była prosta, płatna tylko trzydzieści frank\u00f3w miesięcznie, ale była okazją do samokształcenia przy pomocy lektury i pomagała w utrzymywaniu kontakt\u00f3w z ludźmi. P\u00f3źniej, w swoich wspomnieniach młodości, dziękował on Niebiosom za trzy błogosławieństwa, kt\u00f3rych doświadczył w życiu: za ub\u00f3stwo, umiłowanie pracy i niechęć do rozpusty. Sw\u00f3j wolny czas poświęcał lekturze, a dzięki niej zdobywał wiedzę; książki zajęły miejsce snu, a żadna inna przyjemność nie mogła zająć miejsca książek. Myślał o kapłaństwie i napisał w tej sprawie list do arcybiskupa Paryża, biskupa de Quelin, z prośbą o przyjęcie do niższego seminarium duchownego. Możliwe, że nie było to właściwe postępowanie; możliwe, że list nie \u201eosiągnął\u201d adresata; w każdym razie, pozostał on bez odpowiedzi. Kości\u00f3ł najprawdopodobniej stracił księdza, ale przez to zyskał świeckiego apostoła.<\/p>\n

Rok 1831 jest punktem zwrotnym w jego życiu. Jako osiemnastoletni asystent pracodawcy we wspomnianym biurze, zarabiający tysiąc frank\u00f3w na miesiąc, Veuillot rozpoczyna pisać. Niekt\u00f3re z jego prac ukazują się w \u201eLe Figaro\u201d. Casimir Delavigne chwali niekt\u00f3re z jego pr\u00f3b literackich i doprowadza tym samym Louis`a do podjęcia decyzji o rozpoczęciu kariery dziennikarza. Pierwszą pracę podjął w małonakładowej, ale cieszącej się niezłym obrotem, gazecie – \u201e L\u2019Echo de la Seine-Inferieure\u201d. P\u00f3źniej powiedział: \u201ebez żadnego przygotowania, stałem się dziennikarzem\u201d. Pisywał także do innych gazet, tych \u2013 jak nazywają je paryżanie – \u201cfeuilles de chou\u201d; formował sw\u00f3j styl w tych prowincjonalnych wydawnictwach, kształtował sw\u00f3j umysł i rozwijał swoje zdolności do oceny ludzi oraz ich idei. Jego uniwersytetem była szeroka szkoła konflikt\u00f3w i kontakt\u00f3w. Kiedy o czymś pisał \u201ezawsze najpierw odbywał studia\u201d, jak ujął to Saint-Beuve, tak, że studia wkr\u00f3tce stały się jego rzemiosłem, a w wieku dwudziestu pięciu lat Veuillot dawał dowody posiadania dogłębnego spojrzenia oraz szerokiego pojmowania kultury, kt\u00f3re są prawie bez wyjątku owocami umysłu uniwersyteckiego. Veuillot był takim wyjątkiem, a przy tym nie było nawet podejrzenia, że m\u00f3głby być jego udziałem, tak częsty dla umysł\u00f3w uniwersyteckich, snobizm.<\/p>\n

W 1838 roku, w roku swojej podr\u00f3ży do Rzymu, Veuillot prawie nie miał w sobie chrześcijańskiej mocy. Jego konwersja nie r\u00f3żniła się w niczym od tej, kt\u00f3rą opisał, ale patrząc na nią z perspektywy dnia dzisiejszego, po stu latach, czyż nie widzimy, że jest to wspaniała łaska boża dla katolickiej Francji? Apologeci \u201enajstarszej c\u00f3ry Kościoła\u201d zostali wybrani do obrony Krzyża Chrystusowego przed jego wrogami, gdziekolwiek Kości\u00f3ł tego potrzebuje i tak jak dotychczas, mieli tego dokonać nie pozłacanym ostrzem broni, ale zwykłym mieczem. Dotychczasowi bojownicy duchowej Francji pochodzili ze szkoły \u201eapologii wolnościowej\u201d. Veuillot powr\u00f3cił do Francji jako żołnierz, misjonarz, zelota – jeśli tak chcecie go nazwać, ale zelota, kt\u00f3ry przypominał Jeremiasza, Augustyna, Bernarda, Bossuet`a, de Maistre`a. Wsp\u00f3łcześni wypominali mu jego gwałtowność, ale jego odpowiedź zmiatała z powierzchni ziemi: \u201eNie musicie dokładać starań żeby przekonać mnie, że inni są bardziej wyrafinowani ode mnie. Drżę jednak, że nie posiadają oni tego co ja mam w nadmiarze, wigoru… Jestem zbyt ograniczony, żeby nie być gwałtowny; Ale oni, kt\u00f3rzy są pozbawieni `czerwonej krwi`, nienawidzą wsp\u00f3lnoty w kt\u00f3rej żyją, wsp\u00f3lnoty przed kt\u00f3rą, za aksamitem i koronkami, ukrywają swoje grzech i korupcję. Nie wiedzą co się dzieje na ulicy; ich stopa nigdy na niej nie staje; ale ja z niej pochodzę, na niej się urodziłem, a nawet więcej, ja nadal na niej żyję\u201d. I dodawał: \u201eMamy wystarczająco dużo chęci, żeby ratować dusze bluźnierc\u00f3w przed potępieniem, ale w międzyczasie, nie mamy zamiaru pozwolić im na to żeby zagrozili duszom innych\u201d.<\/p>\n

16 czerwca 1839 roku, Louis Veuillot pisze swoją pierwszą pracę dla \u201eL`Univers\u201d. To by&#32<\/p>\n

2; kr\u00f3tki artykuł, \u201eLa Chapelle des Oiseaux\u201d, kt\u00f3ry jednak stał się początkiem wsp\u00f3łpracy, kt\u00f3ra ciągnęła się przez czterdzieści pięć lat, a kt\u00f3rej wpływ na myśl i działalność innych trwał jeszcze długi okres czasu. 2 lutego 1840 roku, stał się stałym wsp\u00f3łpracownikiem pisma, a 1842 został jego redaktorem naczelnym. Jego pierwsza redaktorska deklaracja jest wyrazem jego katolickiego programu: \u201ePośr\u00f3d r\u00f3żnorodnych stronnictw, należymy wyłącznie do Kościoła i naszego kraju. Sprawiedliwi wobec wszystkich, ulegli prawom Kościoła, zastrzegamy hołd i miłość dla autorytetu prawdziwych wartości, autorytetu, kt\u00f3ry odejdzie od dzisiejszej anarchii i, kt\u00f3ry – maszerując naprzeciw nowemu przeznaczeniu Francji, z Krzyżem w ręku – udowodni, że jest autorytetem bożym\u201d.<\/p>\n

Myślał o swoim dziennikarstwie jako o zawodzie, kt\u00f3ry może być studiowany, analizowany, oceniany. Wiedział o swoich brakach, ale przeczuwał także sw\u00f3j geniusz. \u201eTalent dziennikarza\u201d, pisał, \u201epowoduje, że jest on szybki jak strzała, a jego wypowiedź prawie zawsze, klarowna. Dziennikarz ma tylko arkusz białego papieru i godzinę, żeby wyjaśnić daną kwestię, pokonać adwersarza, określić swoją opinię; jeśli powie słowo, kt\u00f3re nie uderza w samo sedno, jeśli frazy jego pi\u00f3ra nie będą rozumiane przez czytających natychmiast, oznacza to, że nie ma on pojęcia o swoim fachu. Musi się spieszyć; musi być dokładny; musi być naturalny. Pi\u00f3ro dziennikarza daje wszystko co służy błyskotliwej konwersacji; dziennikarz musi to wykorzystać. Ale nie jako ozdobę; dążenie do elokwencji nie jest najważniejsze\u201d. Jego dziennikarstwo było także misją, powołaniem. Myślał o tym jak o klęczeniu przed Najświętszym Sakramentem i od samego początku, zdawał sobie sprawę, że swoje zadanie musi umieścić ponad stronnictwami, ponad wszelkimi systemami. \u201eStronnictwo\u201d, deklarował, \u201eto nienawiść; system jest barierą; nie chcemy z nimi mieć nic wsp\u00f3lnego. Idziemy porwać społeczeństwo, tak jak robili to apostołowie. Nie jesteśmy od Pawła, czy Kefasa; jesteśmy od Jezusa Chrystusa\u201d. Historia jego kariery potwierdza fakt, że to był jego niezmienny program. Dziennikarz, tak! Ale r\u00f3wnież krzyżowiec i apostoł.<\/p>\n

Jego pi\u00f3ro zabłysło w obronie wolności chrześcijańskiej edukacji. \u201eAlbo pozwolicie nam otwierać szkoły, albo będziecie zmuszeni otworzyć dla nas więzienia\u201d, pisał z Solesmes w spos\u00f3b, kt\u00f3ry wprawił Montalembert`a w entuzjazm. W 1844 roku wsławił się wspaniałą obroną ojca Combalot, skazanego na karę więzienia za przestępstwo obrazy Uniwersytetu. Jego z kolei, za hardą obronę, zamknięto na trzy miesiące w Conciergerie. W 1850 roku tzw. \u201ekwestia socjalna\u201d wstrząsnęła całą Francją. \u201eVeuillot rzucił na nią światło z wysokości\u201d, powiedział kilka lat temu strasburski biskup Roess. Albert de Mun m\u00f3gł napisać o jego filozofii społecznej: \u201eWszystkie możliwe akcje społeczne katolik\u00f3w zawarte zostały w jego żarliwych słowach\u201d.<\/p>\n

Ale jego katolicyzm społeczny był czymś więcej niż doktryną. Był samym jego życiem. Rozważał – \u201eMuszę myśleć, że ludzie są moimi braćmi!\u201d. Na to, że potrafił to wprowadzić w życie jest piękny, chrześcijański dow\u00f3d w liście adresowanym do żony, kt\u00f3ra właśnie zatrudniła nową służkę: \u201eUczyń jej obowiązki łatwymi do przestrzegania, uzbrajając się w cnotę wydawania poleceń, kt\u00f3ra jest cnotą sprawiedliwości, łagodności i cierpliwości… A kiedy odnajdziesz siebie źle obsługiwaną, spr\u00f3buj, zanim się poskarżysz, zastanowić się jak sama służysz Bogu. Wtedy Twoje zarzuty okażą się na pewno łagodniejsze i nie będą ranić. To byłaby wspaniała rzecz dla nas obojga i dla wszystkich kt\u00f3rzy posiadają władzę nad innymi, jeśli w naszych relacjach oraz wsp\u00f3lnych obciążeniach, bylibyśmy po prostu dobrymi chrześcijanami; powinniśmy pozbawić się przekonania o naszej istotności, kt\u00f3ra czyni nas dumnymi, władczymi, gorzkimi oraz wiecznie niezadowolonymi, tak szybko jak zdajemy sobie sprawę, że ludzie nie pr\u00f3bują uczynić nas takimi jacy sami byśmy chcieli być\u201d. I on sam praktykował te cnoty, łagodności pozbawionej słabości oraz cierpliwości, kt\u00f3rej obce jest znużenie. Ci, kt\u00f3rzy przebywali blisko niego, kt\u00f3rzy byli z nim zjednoczeni, nie mogli robić nic innego, tylko go kochać. Nieważne, czy jako syna, brata, męża, ojca, czy przyjaciela – jego uczucia były r\u00f3żnorodne, ale stałe. Było w nim, jak powiedział Fortunat Strowski, \u201eszelest ludzkiej dobroci\u201d.<\/p>\n

Był wielkim obrońcą deklaracji dogmatycznej o nieomylności papieskiej. Jego zapał i entuzjazm w tej sprawie wpędził go w konflikt z ważnymi członkami francuskiej hierarchii. Biskup Dupanloup żywo wystąpił przeciwko niemu, ale ta rana została załagodzona przez Piusa IX na specjalnej audiencji, w czasie kt\u00f3rej świętobliwy papież zapewnił go, że \u201edroga mu Univers\u201d zachowała się, podobnie jak w innych sprawach, w spos\u00f3b godny pochwały.<\/p>\n

Po wojnie francusko-pruskiej, w 1870 roku, wznowił sw\u00f3j apostolat dla Kościoła i kraju. Miało to miejsce w czasie gdy Francja maszerowała pod niechrześcijańskim i niefrancuskim przyw\u00f3dztwem, co doprowadzało Veuillot`a do wściekłości: \u201eJa, Chrześcijanin\u201d, wołał, \u201eKatolik, żyjący we Francji tak długo jak jej dęby i tak jak one godny czci; Ja, kt\u00f3rego pot zwilżał winorośle i ziarna, kt\u00f3rego plemię nigdy nie zaprzestało dawać francuskiej ziemi chłop\u00f3w, żołnierzy i księży, nie proszę o nic więcej w zamian, tylko o pracę, eucharystię i odpoczynek w cieniu Krzyża; Jestem kształtowany, psuty, rządzony, poddawany regulacjom, chłostany przez umysłowych i moralnych wł\u00f3częg\u00f3w, ludzi, kt\u00f3rzy nie są ani chrześcijanami, ani katolikami i przez ten fakt, nie są r\u00f3wnież Francuzami i do Francji nie mogą żywić miłości\u201d. \u201eSzczęśliwi, kt\u00f3rzy zakończyli już życie\u201d – jego pi\u00f3ro drżało, kiedy pisał te słowa w 1872 roku, ale jego wiara oraz odwaga nie wahały się długo i w ostatnich latach jego życia odnajdujemy go jako wciąż gorącego orędownika świętej sprawy. Przez blisko p\u00f3ł wieku, walczył on dla świętego miasta i świątyni. Zmogła go ta nieustanna walka; jego pi\u00f3ro poruszało się wolniej, aż w końcu przestało. Jego dłoń mogła utrzymać jedynie r\u00f3żaniec, kt\u00f3ry towarzyszył mu przez lata. Odmawiał go do samego końca, do końca kt\u00f3ry przyszed&#3<\/p>\n

22; cicho i spokojnie, 7 kwietnia 1883 roku. \u201eOd tego czasu\u201d, powiedział kilka lat temu M. Barthou, \u201ejego reputacja nie przestała wzrastać\u201d. Raczej, moglibyśmy powiedzieć za jego biografem, Fran\u00e7ois`em Veuillot`em: \u201eOna wciąż promieniuje\u201d. Louis Veuillot jest płomieniem prawdy i pobożności, nieugaszonym ponieważ zapalonym przez duchową iskrę wiary i miłości do Boga oraz ojczyzny.<\/p>\n

Ignatius Kelly, S. T. D.
Kolegium Salezjańskie
w Święto Bożego Narodzenia
25 grudnia 1938<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Od Redakcji: Tekst stanowi wst\u0119p do angielskiego wydania ksi\u0105zki Louisa Veuillot pt. „Liberalna iluzja” (L. Veuillot, \u201eLiberal illusion\u201d, translated by msgr. George Barry O\u2019Toole, Washington […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":345,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jetpack_post_was_ever_published":false,"jetpack_publicize_message":"","jetpack_is_tweetstorm":false,"jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","enabled":false}}},"categories":[12,13],"tags":[513,989],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p5dyvz-5y","jetpack-related-posts":[{"id":15864,"url":"https:\/\/xportal.press\/?p=15864","url_meta":{"origin":344,"position":0},"title":"Archimandryta Christoforos Atallah: Do chrze\u015bcijan Bliskiego Wschodu","date":"16 sierpnia 2014","format":false,"excerpt":"O chrze\u015bcijanie Bliskiego Wschodu, \u201dNiech si\u0119 nie trwo\u017cy serce wasze. Wierzycie w Boga? I we\u00a0Mnie\u00a0wierzcie!\u201d\u00a0(J 14:1). Kiedy patrzymy na wydarzenia w Syrii, Iraku, Gazie i wielu innych krajach\u00a0wok\u00f3\u0142\u00a0nas i na mi\u0119dzynarodowe\u00a0milczenie, kt\u00f3re\u00a0im towarzyszy, kt\u00f3re jest bardziej zab\u00f3jcze\u00a0ni\u017c narz\u0119dzia\u00a0mordu i zniszczenia, stajemy w obliczu jednego faktu: upadku moralnego, etycznego,\u00a0duchowej\u00a0i humanitarnego \u0142adu\u2026","rel":"","context":"In "Inne"","img":{"alt_text":"2013416big20651","src":"https:\/\/i0.wp.com\/xportal.press\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/2013416big20651.jpeg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":24036,"url":"https:\/\/xportal.press\/?p=24036","url_meta":{"origin":344,"position":1},"title":"Izrael: „Nie dla Bo\u017cego Narodzenia!”","date":"23 grudnia 2015","format":false,"excerpt":"Stowarzyszenie diecezji katolickich w Ziemi \u015awi\u0119tej pot\u0119pi\u0142o artyku\u0142, kt\u00f3rego autorem by\u0142 rabin Ben-Zion Gopstein. Rabin wezwa\u0142 w nim do zakazu obchodzenia Bo\u017cego Narodzenia w Izraelu. Gopstein jest szefem Organizacji Przeciwko Asymilacji (Lehava), kt\u00f3ra sprzeciwia si\u0119 integracji \u017cyd\u00f3w z ludno\u015bci\u0105 nie\u017cydowsk\u0105. \"Chrze\u015bcijanina nie traktuje si\u0119 ju\u017c jak wampira, a raczej jak\u2026","rel":"","context":"In "Informacje"","img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/xportal.press\/wp-content\/uploads\/2015\/12\/2015-10-26.jpg?fit=720%2C480&ssl=1&resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":409,"url":"https:\/\/xportal.press\/?p=409","url_meta":{"origin":344,"position":2},"title":"Tomasz Wi\u015bniewski: Fragmenty le\u015bne, my\u015bli barbarzy\u0144skie","date":"9 pa\u017adziernika 2011","format":false,"excerpt":"Tera\u017aniejszo\u015b\u0107, ba, ca\u0142y mierzalny czas, w istocie jest tylko cierniem czy drzazg\u0105 wbit\u0105 w \u015bwi\u0119te cia\u0142o wieczno\u015bci. W drzazg\u0119 t\u0119 mog\u0105 by\u0107 wbite drzazgi kolejne, jak r\u00f3wnie\u017c inne drzazgi mog\u0105 w innych miejscach kaleczy\u0107 cia\u0142o wieczno\u015bci. Czy to nie drzazgi z roz\u0142upanego krzy\u017ca?Uciek\u0142em z \u201edomu\u201d, tego betonowego ula, mrowiska. Problem\u2026","rel":"","context":"In "Kultura"","img":{"alt_text":"","src":"","width":0,"height":0},"classes":[]},{"id":6060,"url":"https:\/\/xportal.press\/?p=6060","url_meta":{"origin":344,"position":3},"title":"Mowa Karola Wielkiego do baron\u00f3w","date":"18 sierpnia 2012","format":false,"excerpt":"S\u0142uchajcie mnie, umi\u0142owani bracia! Wezwano Nas tu dla waszego zbawienia, aby\u015bmy sk\u0142onili was do wiernego pod\u0105\u017cania za Prawem Bo\u017cym i aby was przekona\u0107, w sprawiedliwo\u015bci i mi\u0142osierdziu, do pos\u0142usze\u0144stwa wobec praw doczesnych. Po pierwsze, wzywam was do wiary w Jedynego Boga Wszechmog\u0105cego, Ojca, Syna i Ducha \u015awi\u0119tego: jedynego prawdziwego Boga,\u2026","rel":"","context":"In "Inne"","img":{"alt_text":"","src":"","width":0,"height":0},"classes":[]},{"id":694,"url":"https:\/\/xportal.press\/?p=694","url_meta":{"origin":344,"position":4},"title":"Juan Donoso Cortes: O spo\u0142ecze\u0144stwie pod w\u0142adz\u0105 teologii katolickiej (frag.)","date":"18 listopada 2011","format":false,"excerpt":"Od Redakcji: Prezentujemy Pa\u0144stwu t\u0142umaczenie fragmentu znanego dzie\u0142a Juana Donoso Cortesa pt. \"Esej o katolicyzmie, liberalizmie i socjalizmie\". Przet\u0142umaczony fragment pochodzi z rozdzia\u0142u III (Ksi\u0119ga I, \"O katolicyzmie\"), kt\u00f3ry autor zatytu\u0142owa\u0142 \u201eO spo\u0142ecze\u0144stwie pod w\u0142adz\u0105 teologii katolickiej\u201d. T\u0142umaczenie: Redakcja Xportal.pl. Katolicyzm jest domkni\u0119tym systemem cywilizacyjnym, kompletnym do tego stopnia, \u017ce\u2026","rel":"","context":"In "Publicystyka"","img":{"alt_text":"","src":"","width":0,"height":0},"classes":[]},{"id":7909,"url":"https:\/\/xportal.press\/?p=7909","url_meta":{"origin":344,"position":5},"title":"Watykan: Zako\u0144czenie pontyfikatu papie\u017ca","date":"28 lutego 2013","format":false,"excerpt":"Dzisiaj o godz. 20:00, po zapowiedzianej 11 lutego rezygnacji papie\u017ca Benedykta XVI, rozpocznie si\u0119 okres wakatu Stolicy Apostolskiej. Wed\u0142ug zapowiedzi watyka\u0144skiego rzecznika, ks. Federico Lombardi, w ostatnim dniu Jego pontyfikatu, papie\u017c spotka si\u0119 jeszcze ze wszystkimi kardyna\u0142ami obecnymi w Watykanie. P\u00f3\u017anym popo\u0142udniem, ok. godz. 17:00, Benedykt XVI uda si\u0119 do\u2026","rel":"","context":"In "Informacje"","img":{"alt_text":"","src":"","width":0,"height":0},"classes":[]}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/xportal.press\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/344"}],"collection":[{"href":"https:\/\/xportal.press\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/xportal.press\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/xportal.press\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/xportal.press\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=344"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/xportal.press\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/344\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/xportal.press\/index.php?rest_route=\/"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/xportal.press\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=344"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/xportal.press\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=344"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/xportal.press\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=344"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}