Insurection: <\/b>Szczeg\u00f3lnie w \u201eLa Hache des steppes\u201d opowiada Pan o swoich podr\u00f3\u017cach w poszukiwaniu zapomnianych lud\u00f3w i ich \u201eostatnich \u017cyj\u0105cych przedstawicieli, kt\u00f3rzy wci\u0105\u017c pami\u0119taj\u0105\u201d. \u201eKr\u00f3l zza morza\u201djest sposobem na z\u0142\u0105czenie nas we \u015bnie z nasz\u0105 narodow\u0105 imaginacj\u0105, nim b\u0119dzie za p\u00f3\u017ano?<\/p>\n
Jean Raspail: <\/b>Tym, co mnie przera\u017ca, jest zupe\u0142ne usuni\u0119cie idei rojalistycznej z francuskiej imaginacji. Uganiamy si\u0119 za magazynami typu \u201eGala\u201d lub \u201ePoint de Vue\u201d, ale nie ma to z ni\u0105 nic wsp\u00f3lnego. Ten entuzjazm wobec kr\u00f3l\u00f3w i rodzin panuj\u0105cych jest entuzjazmem midynetki. Je\u015bli kr\u00f3lewsko\u015b\u0107 mia\u0142a by zajmowa\u0107 taki poziom, to wszystko to nale\u017ca\u0142oby zastopowa\u0107.<\/p>\n
<\/p>\n
Insurection: <\/b>Maurras zdefiniowa\u0142 cywilizacj\u0119 jako dziedzictwo i jego transmisj\u0119. Jak\u0105 rol\u0119 przypisuje Pan literaturze w takiej transmisji?<\/p>\n
Jean Raspail: <\/b>W istocie, to, co si\u0119 dziedziczy, odgrywa zasadnicz\u0105 rol\u0119. Nie odb\u0119dzie si\u0119 to za po\u015brednictwem \u015brodk\u00f3w masowego przekazu. Transmisja cywilizacji francuskiej musi odbywa\u0107 si\u0119 za po\u015brednictwem literatury. W tym sensie, jestem przekonany, \u017ce powie\u015b\u0107 jest potrzebna. Jeste\u015bmy zalewani eseistyk\u0105 traktuj\u0105c\u0105 o wszystkim i o niczym. Atrament przelewaj\u0105 wszyscy politycy. My\u015bl\u0119, \u017ce forma powie\u015bciowa pozwala na formu\u0142y mniej dydaktyczne, a bardziej swobodne. Powie\u015b\u0107 przeznaczona jest, by na r\u00f3wni kszta\u0142ci\u0107 i bawi\u0107. Dzi\u015b, autorzy tacy jak Fran\u00e7ois Taillandier czy Houellebecq, reprezentuj\u0105 ten nurt powie\u015bci. Jest to r\u00f3wnie\u017c spos\u00f3b, by m\u00f3wi\u0107 o czym\u015b, gdy kto\u015b jest zniech\u0119cony…<\/p>\n
<\/p>\n
Insurection: <\/b>Jak w przypadku \u201eSire\u201d, Pa\u0144ska powie\u015b\u0107 jest te\u017c wyznaniem wiary. Czy jest deklaracj\u0105 nadziei?<\/p>\n
Jean Raspail: <\/b>Z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105. Nadal istnieje wielka rzesza ludzi, spoza zaanga\u017cowanego rdzenia, kt\u00f3rzy, na dnie swych serc i dusz, czuj\u0105, nie daj\u0105c temu wyrazu, \u017ce czego\u015b im brakuje. Jest tam pustka. W\u0142adza ma w sobie co\u015b sakralnego. Ludzi nale\u017cy podnosi\u0107 z ich nieszcz\u0119snego poziomu. Blask \u015bwi\u0119to\u015bci wyrasta ponad cz\u0142owieka. Zapewnia to nawet nie tyle kr\u00f3lewska w\u0142adza, co kr\u00f3lewska obecno\u015b\u0107.<\/p>\n
<\/p>\n
Insurection: <\/b>Ko\u0144czy Pan swoj\u0105 prac\u0119, wzywaj\u0105c do powstania przeciwko nowemu porz\u0105dkowi \u015bwiatowemu. Jean Raspail genera\u0142em?<\/p>\n
Jean Raspail:<\/b> Nie. Nie jestem teoretykiem. Jestem pisarzem, powie\u015bciopisarzem, kt\u00f3ry ma swoje przekonania. Jestem przekonany, \u017ce wobec olbrzymiej presji \u015brodk\u00f3w masowego przekazu narzucaj\u0105cych md\u0142y kompromis, male\u0144kie minimum gwarantuj\u0105ce post\u0119p, religi\u0119, komfort, je\u015bli kto\u015b chce przetrwania kraju, nale\u017cy znale\u017a\u0107 formu\u0142\u0119 dla powstania. Niekoniecznie zbrojnego. Ale prawdziwego powstania. Odmowy. Bez tajnych zebra\u0144. Tym, co mnie zaprz\u0105ta, jest r\u00f3wnoleg\u0142e kr\u00f3lestwo, kt\u00f3rego to zagadnienia dotkn\u0105\u0142em w tym utworze. Zastanawiam si\u0119, czy w XXI wieku, kr\u00f3l, chc\u0105cy by\u0107 uznanym za kr\u00f3la Francji, nie powinien skry\u0107 si\u0119 na wygnaniu, w jakiego\u015b rodzaju zaro\u015blach, i jednoczy\u0107, niemal skrycie, to, co pozosta\u0142o zdrowe w kraju. W tym kraju brak jest si\u0142y moralnej. Wszystko obraca si\u0119 wok\u00f3\u0142 ekonomii. Powinien istnie\u0107 kto\u015b, kto by to wszystko jednoczy\u0142. Potrzebne s\u0105 dzia\u0142ania symboliczne i powsta\u0144cze.<\/p>\n
<\/p>\n
Insurection: <\/b>Ko\u0144cz\u0105c z tymi wezwaniami do Ksi\u0119cia, jakich rad udzieli\u0142by Pan dwudziestoletniemu rojali\u015bcie?<\/p>\n
Jean Raspail: <\/b>Ma wielkie szcz\u0119\u015bcie, \u017ce jest rojalist\u0105. To jedyne stanowisko, przy kt\u00f3rym mo\u017cna trwa\u0107. Jest nawet \u201ewygodne\u201d. Zajmuj\u0105c je, cz\u0142owiek czuje si\u0119 dobrze, nie jest w sprzeczno\u015bci z samym sob\u0105. I nie jest to jedynie stanowisko polityczne. Jest to r\u00f3wnie\u017c stanowisko religijne, filozoficzne, etyczne. Jest niemal\u017ce ca\u0142ym sposobem \u017cycia i my\u015blenia. Jest ca\u0142o\u015bciowe. W ka\u017cdym razie, p\u00f3ki co, nie ma Boga, ani nie ma kr\u00f3la. Nadzieja, \u017ce wszystko ulegnie odwr\u00f3ceniu, to inna kwestia… Tymczasem, mo\u017cna troch\u0119 pom\u00f3c swemu ksi\u0119ciu.<\/p>\n
<\/p>\n
(zebra\u0142 David Sellos)<\/p>\n
<\/p>\n
Pierwodruk: <\/b>\u201eInsurrection\u201d, 2000.<\/p>\n