27 czerwca prezes IPN Łukasz Kamiński usunął ze stanowiska dyrektora oddziału IPN w Katowicach Andrzeja Drogonia. Oficjalnych powodów dymisji na razie nie podano. Nieoficjalnie jako jej przyczynę wskazuje się kwietniową wystawę zatytułowaną „Majdan”, gloryfikującą niedawne rozruchy w Kijowie, a współfinansowaną przez katowicki IPN. Jej zorganizowanie oprotestował ks. kan. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, który pisał: „Sprawa ta jest bulwersująca także dlatego, że zgodnie z ustawą sejmową IPN ma zajmować się represjami wobec polskich obywateli, którzy ucierpieli z najróżniejszych rąk w terminie od 1 września 1939 r. do 31 lipca 1990 r. Finansowanie więc spraw dotyczących współczesności, na dodatek dziejącej się w obcym kraju, jest absolutnym złamaniem owej ustawy.” Na plakatach reklamujących wystawę widniała m.in. flaga Ukraińskiej Powstańczej Armii.
Źródło: kresy.pl, isakowicz.pl
Komentarz Redakcji: Jeżeli nieoficjalne doniesienia mówią prawdę, byłaby to pierwsza od dawna decyzja personalna w IPN zasługująca na pochwałę. Instytut Pamięci Narodowej od lat słynie z fatalnej polityki kadrowej, opartej na kluczu politycznym. Etaty oddawano w nim np. znajomych posłów, albo też osobom, które choć są profesjonalnymi historykami, w praktyce odgrywały raczej rolę propagandystów konkretnych stronnictw politycznych (Ryszard Terlecki, Sławomir Cenckiewicz, Jan Żaryn). Należałoby w ogóle poważnie zastanowić się nad potrzebą dalszego istnienia IPN. Jeżeli Instytut zajmuje się głównie propagowaniem solidarnościowej mitologii (opublikowanie w IPN prac historycznych krytycznych wobec „Solidarności” wydaje się niemożliwe) i kabotyńskiego kultu „żołnierzy wyklętych” oraz marnowaniem pieniędzy na druk bzdurnych materiałów w rodzaju komiksów czy kalendarzy ze zdjęciami „panien niezłomnych”, to być może lepszym rozwiązaniem byłoby otwarcie archiwów dla swobodnych badań historyków i zlikwidowanie IPN, bądź radykalne okrojenie jego struktur i ograniczenie zadań do edycji dokumentów. (A.D.)
5 komentarzy