4 grudnia w szpitalu w Katowicach w wieku 83 lat zmarł Kazimierz Świtoń, znany anty-establishmentowy działacz polityczny okresu PRL i Republiki Okrągłego Stołu.
Zmarły należał w młodości do prorządowego Stronnictwa Demokratycznego, skąd usunięto go w 1977 r. W tym samym roku zaangażował się w działalność świeżo założonego Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, powstałego w opozycji zarówno do rządu, jak i do KOR zdominowanego przez niedawnych „eurokomunistów”, a przyszłą „lewicę laicką”. Stefan Kisielewski w październiku 1977 r. charakteryzował ROPCiO następująco: „Jest to organizacja bardziej nacjonalistyczna, hurrapatriotyczna, niektórzy podejrzewają, że o nalocie z lekka moczarowskim (…).” Świtoń budował struktury ROPCiO wespół z takimi postaciami, jak sanacyjny dowódca wojskowy gen. bryg. Mieczysław Boruta-Spiechowicz (1894-1985) czy przedwojenny teoretyk i propagator katolickiego korporacjonizmu, znany z wrogości do „liberalnej żydokomuny” Stefan Kaczorowski (1899-1988).
W późniejszym okresie Świtoń był współzałożycielem Wolnych Związków Zawodowych oraz sekretarzem Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność”. Za swoją działalność płacił aresztowaniami, pobiciem przez milicję, a także internowaniem podczas stanu wojennego.
W 1989 r. Świtoń wszedł do władz nowopowstałego Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy, w których zasiadali również prorządowi działacze katoliccy z okresu PRL (Ryszard Bender, Janusz Zabłocki) oraz przedwojenny mocarstwowiec i powojenny chrześcijański socjalista Kazimierz Studentowicz (1903-1992). W latach 1991-1992 był posłem na Sejm. W 1998 r. zasłynął obroną krzyża umieszczonego na żwirowisku obozu w Oświęcimiu dla upamiętnienia wizyty św. Jana Pawła II. Protestując przeciw zamiarom usunięcia krzyża, którego domagały się organizacje żydowskie, założył strajk głodowy. Uruchomił też akcję stawiania nowych krzyży na żwirowisku, skąd w 1999 r. siłą usunęła go policja. W styczniu 2000 r. Sąd Rejonowy w Oświęcimiu skazał Świtonia na pół roku więzienia w zawieszeniu na dwa lata za znieważenie niższej izby parlamentu mianem „sejmu zdrady narodowej” oraz za „nawoływanie do waśni narodowościowych”. Zarówno proces, jak i uzasadnienie wyroku zostały utajnione, co sąd uzasadniał „możliwością wywołania niepokojów społecznych treścią zeznań ujawnionych na rozprawach”.
W 2005 r. Kazimierz Świtoń startował w wyborach do Sejmu z listy Polskiej Partii Narodowej, zaś w 2010 r. w wyborach do śląskiego sejmiku wojewódzkiego z listy Narodowego Odrodzenia Polski, w obu wypadkach bez powodzenia.
(Na podstawie solidarnosc.org.pl i rp.pl opracował A.D.)
3 komentarze