12 stycznia Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny i Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny odbyły spotkanie na szczeblu kierownictw, aby przedyskutować aktualny stan sprawy palestyńskiej, położenie Palestyńczyków (zwłaszcza w Strefie Gazy), a także plany własnych działań. Obie organizacje wydały wspólne oświadczenie, w którym m.in. ustosunkowały się krytycznie do polityki obecnych władz palestyńskich oraz zaproponowały wszystkim frakcjom ruchu oporu stworzenie zunifikowanego dowództwa, uprawnionego do decydowania o stanie wojny lub pokoju.
W latach dziewięćdziesiątych zdolności operacyjne świeckich ruchów lewicowo-nacjonalistycznych zmalały, w związku z czym spadł też ich udział w zbrojnym ruchu oporu Palestyńczyków. Było to skutkiem z jednej strony utraty wsparcia finansowego, zbrojeniowego i szkoleniowego, które wcześniej otrzymywały one od bloku wschodniego, z drugiej strony – coraz większymi rozbieżnościami w ocenie sytuacji w Palestynie przez poszczególne ugrupowania narodowej lewicy. W rezultacie lewicowi nacjonaliści odnotowali utratę poparcia wśród ludności na rzecz ruchów islamskich, zwłaszcza Hamasu.
Zauważalne zmiany przyniosła ubiegłoroczna inwazja Izraela na Strefę Gazy, w której odpieraniu odznaczyły się oddziały zbrojne obu Frontów Wyzwolenia. Od tamtej pory DFWP i LFWP zaczęły powoli odzyskiwać popularność wśród Palestyńczyków, zintensyfikowały wzajemne kontakty, a zarazem zbliżyły się do Hamasu, m.in. na gruncie wspólnej krytyki nazbyt umiarkowanej w ich ocenie polityki władz palestyńskich zdominowanych przez Fatah.
(Na podstawie alhourriah.org opracował A.D.)
