31 sierpnia weszła w życie ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Ustawa ta za „działacza” uznaje osobę „która w okresie od 1 stycznia 1956 r. do 4 czerwca 1989 r. przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości mimo grążącej odpowiedzialności karnej”, za „osobę represjonowaną” zaś tych, którzy „z przyczyn politycznych byli więzieni, internowani, powołani do zasadniczej służby wojskowej, a także w wyniku udziału w wystąpieniach wolnościowych ponieśli śmierć, uszczerbek na zdrowiu, byli poddani inwigilacji, pozbawieni prawa do wykonywania zawodu, wyrzuceni z pracy oraz objęci zakazem publikacji„.
Urząd ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych ma odpowiadać za przyznawanie odpowiednich statusów, z kolei Instytut Pamięci Narodowej zajmował będzie się wydawaniem dokumentów potwierdzających antypaństwową działalność poszczególnych osób.
Znajdujący się w ciężkiej sytuacji materialnej byli opozycjoniści mogą liczyć na świadczenie pieniężne w wysokości 400 złotych przyznawanych na 12 miesięcy, ale w przypadku osób, które ukończyły 67 lat świadczenie będzie mogło zostać przyznane na okres do 60 miesięcy, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach - bezterminowo.
„Solidarność” nie jest jednak zadowolona z kształtu nowej ustawy - jak powiedział już w momencie jej uchwalenia szef związku Piotr Duda – „Zmuszanie tych, którym zawdzięczamy wolność do składania wniosków o pomoc jest uwłaczające ich godności i przynosi wstyd państwu, które sowicie wynagradza wysokimi emeryturami oprawców, a każe ich ofiarom prosić o jałmużnę. Brak rozwiązania tego problemu przez 25 lat naszej wolności to skandal. A przyjęcie takiej ustawy w 35. lecie powstania NSZZ „Solidarność” wystawia jednoznaczną ocenę tym parlamentarzystom, którzy powołują się na ideały sierpnia 80 roku”.
(na podst. rp.pl, solidarność.org.pl oprac. B.W.)
6 komentarzy