Za wolność naszą i naszą. Tak brzmi ironiczny tytuł artykułu rosyjskiego pisarza, Zachara Prilepina. Debiutujący dekadę temu, choć już uznany i często porównywany do największych klasyków rosyjskiej literatury Prilepin, z powodzeniem wydawany i w naszym kraju – ostatnia powieść p.t. Klasztor, w bieżącym roku – został zaproszony do Polski, na Międzynarodowy Festiwal Literatury im. Josepha Conrada. Niestety, Zachar Prilepin do Polski nie przyjedzie, ponieważ gospodarze ulegli szantażowi ukraińskich „artystów” (z córką znanego ukraińskiego pisarza postulującego ustanowienie przez ukraiński parlament Dnia Pamięci Brutalnych Represji IIRP na Ukraińcach – Sofią Andruchowycz na czele). Ukraińscy goście na polskiej ziemi, wielbiciele demokracji i wolności słowa, postanowili w wyjątkowo niegodziwy sposób zamknąć usta Zacharowi Prilepinowi wymuszając na polskich organizatorach, którzy czołobitnością względem Ukraińców postanowili najwyraźniej przebić polski MSZ – odwołanie zaproszenia gościa z Rosji.
Zachar Prilepin nie podoba się Ukraińcom jako weteran obydwu wojen w Czeczenii, rosyjski patriota i członek Partii Narodowo-Bolszewickiej Eduarda Limonowa.
Komentarz Redakcji: Nie ma to jak polska gościnność. Pomijając już nawet wtrącanie się polityki w sprawy kultury – i to za sprawą ukraińskich literatów – pomijając niechęć do innych poglądów i sam format wielokrotnie nagradzanego, czego nie można powiedzieć o Andruchowycz, Prilepina, należałoby sobie zadać pytanie – jak daleko to szaleństwo jeszcze się posunie? Jak to możliwe że goście z Ukrainy wchodzą w buty polskich gospodarzy, dopasowując sobie towarzystwo? Jak długo na polskiej ziemi na polskie sprawy, nawet tak – wydawałoby się – odległe od polityki jak Festiwal Conrada wpływ będą mieli inni? Jak długo trwać będziemy w jednowymiarowej, oficjalnej i jedynej słusznej wizji stosunków rosyjsko-ukraińskich, jak długo ulegać ukraińskiej propagandzie dopuszczając się zwyczajnej podłości, na życzenie odprawiając wszystkich tych, którzy myślą inaczej… Niż nasi „sojusznicy”?
